|
De baas weet het nog niet.
Maar ik verander van job. Ik
word professioneel jurylid.
Van missverkiezingen.
Zondagavond 11 september
2005 zetelde ik voor het
eerst in mijn lang leven aan
de tafel der kenners,
tijdens de verkiezing van
Miss Ledeberg, de gemeente
waar ik zo graag woon.
We waren met zijn twaalven
om zes meisjes te beoordelen
op hun intellectuele bagage
en op de bagage die ze onder
hun bikinietje meedragen.
Bij de
voorstelling wist ik het al.
Ellen, 19 jaar, is een
Waterman en ze had meteen
mijn hart gestolen. Wij
Watermannen steunen elkaar
altijd, dus fluisterde ik
tot de juryleden links en
rechts: die lange brunette,
Ellen, die hééft het!
,,Collega, ik laat mij niet
beïnvloeden door jou'',
gromde de brombeer naast mij
en ik zag hem verlekkerd
kijken naar een blondje dat
zich voorstelde als
automecanicien.
Mijn Ellen wil
dat er minder auto's
rondrijden en dat we meer
gebruik maken van het
openbaar vervoer. Ze wil dus
ook nog de wereld redden!
Lap! Tien punten erbij in
naam van de Kyoto-norm.
En dan moesten
ze in bikini voor onze neus
paraderen. Achter mij loeide
het mannenvolk als een kudde
stieren. Ik zette mijn
leesbril een beetje lager en
zag dat het goed was. Een
oude vent is rap content. Ik
moet bekennen dat kleine
Nele het allermooiste kontje
van de avond had, maar
Ellen, mijn gazelle, zweefde
over het podium en keek mij
één seconde aan met een blik
die zei: ,,Maak me Miss
Ledeberg en we gaan morgen
samen op de plage van Knokke
liggen.'' Met dit
bikinietje? Waw. Negen
punten! (En tien punten voor
Nele natuurlijk).
Elk meisje kreeg
tijd om een eigen nummer te
brengen. De mooie Dorothy is
een moedig ding! Tussen een
optreden van een
schitterende André
Hazes-kloon (Kevin Kenzo.
Boeken die man!) en een show
van de enige echte Sammeke
Gooris, bracht Dorothy voor
een luidruchtige zaal zomaar
het Singer-gedicht van Paul
Van Ostayen. Gedurfd! Negen
punten. Maar de muzikale
medley van mijn Ellen bracht
de feesttent in vervoering.
Grappig! Mooi! Tien punten.
De slimste der
juryleden telde alle punten
samen, en wat bleek? Ellen
won! (En Nele is tweede).
Ik ben een
kenner! De Watervrouw kreeg
een lint en een kroontje en
een fruitpers en een prijs
van sponsor Doopsuiker Rita,
en tal van andere
lekkernijen.
Mijn madam trok
één oog open toen ik 's
nachts thuiskwam. ,,Zeg
niks. Je favoriete heeft
gewonnen, ik zie het aan je
onnozele glimlach.''
Ik droomde zoet,
van de plage van Bredene, en
van Ellen die uit de zee
naar mij toe kwam gestapt,
nog alleen gekleed in haar
gouden kroontje.
Een oude vent
is rap content. |
